Kosmos

Obsesyjna powieść. Zupełnie inna niż wszystko. Autor chyba, usiłuje w całym tym chaosie świata dostrzec jakiś porządek. Albo inaczej, chce obsesyjnie uporządkować świat. Obsesyjnie chwyta się znaków. Próbuje odczytać szyfr wszechświata który, mniema chce mu coś przekazać. Szuka sensu. Czego się chwycić w powodzi znaków, w powodzi szczegółów. Jak nawiązać relacje, przez patyk, wróbla, usta? Relacje ze wszechświatem? Stwórcą, innymi ludźmi, wydarzeniami? W powodzi szczegółów wyłuskuje poszczególne przedmioty i na nich chce oprzeć całą historię. To wygląda trochę jak krzyk niemocy. Próba znalezienia pomocy. Opowieść, to relacja z wyjazdu wakacyjnego do Zakopanego. Idąc ulicą zauważa powieszony patyk, potem wróbla, sam wiesza kota, aby na końcu zobaczyć powieszonego Ludwika. Czy te wieszania mają jakiś związek, czy tworzą jakąś relacje? Ukrytą tajemnicę? Mają jakiś sens? Wciąga w odkrywanie tych tajemnic inne osoby, nie chce być sam. A obsesja na temat zniekształconych ust Katasi? Wkłada palec w usta wisielca, wkłada w usta księdza i nic nie odkrywa. Jedynie potrafi stwierdzić, że włożenie palca w usta księdza różni się od włożenia palca w usta trupa. Nieskończona ilość szczegółów które tworzą rzeczywistość. Jaki mają sens? jaki sens ma ten kosmos?